Yazar: Luke Skyvolkan

Bir Aşkı Kovalamak Gibisi

Kırım’dan gelirim Kanije’ye çıkarım ama dönüp dolaşacağım yer yine Caddebostan’dır. Gitmesek de görmesek de içip içip, için için ağlamasak da Bosna’daki insanlar bizi ilgilendirir.

Sevgi kimi zaman geğirmek gibidir. “Hö!” diyince geçer. Aşk kavuşamamaktır. Kavgalar en fazla 3 dakika sürer. Hız arttıkça zaman yavaşlar. Maddenin 3 hali falan yoktur. Atomların %99’u boşluktur. Ve insan bu boşlukların anlamlaştırılmış halidir. Ve binbir türlü hali vardır. Bir insan öldüğünde 21 gram verir. Bir insan hapşırdığında vücudundaki her şey o anlığına durur. Hiçbir şey geriye dönmez. Hiçbir şey eskisi gibi olmaz.

İnsan nankördür. İnsan kördür. Önündekini göremez. Hiçbir şey göremez. Hiç kimse hiçbir şey göremez. Yukarıdan bakıldığında karıncalar gibiyizdir. Pişmanlık duyulmaz. Pişmanlık yaşanır. Hissedilir. Damarlarında akar. Karaciğerini parçalar. Vücudundaki her şey o an durur. Hapşırasın gelir; hapşıramazsın. Ölmek istersin; ölemezsin. Zamanı geri çevirmek istersin. Bir işe yaramazsın.

Bazen bazı şeylerin boku çıkar. Bir bayram olmasını beklersin. Bayramlıklarını giymek ve aynaya bakmak, onları koyduğun başucunda saçlarını okşamalarını hissetmek, tatlı tatlı rüyalar görmek istersin. İstersin ki uyandığında sabahın güzel ışıkları perdenin arasından odana vursun.

Hatta bazen seni bekleyen güzel bir kahvaltıyı bekletmek gibisi yoktur. Fasulye ağacı çıksın istersin tam o anda. Bulutlara çıkmak istersin. Ormanda şirinleri evcilleştirmek, altın yumurtlayan tavuğun yumurtasını çalan bir çocuk olmak...

Bazen bazı şeyleri düşünmek bazen çok mutlu bir hüzün verir insana. Bazen birini sevme ihtiyacı duyarsın. Bazen birinin seni sevmesini istersin. Bazen canın hiçbir şey istemez. İnsanın bin bir türlü hali vardır. İnsan bir şeyin özetidir.

Hepimiz insanızdır. Bir bebekle katil olmak arasındaki çizgide fink atacak kadar ve bir aşkı kovalayacak kadar ve bir görmemişliği hayal edip sevecek kadar insan... Gözlerimizi görmeyebiliriz. Dudaklarımız hiç birbirine değmemiş olabilir.

Gerisin geriye gidecek ve zamana ters olacak yavaşlıkta, sessiz kalışlarla yoğrulmuş sıkıntılı ve ne denileceğini bilmeyen bir halde oturmuşluğumuz olmasa da komikliklere tanıklık edip gülebiliriz. Her şeye gülebiliriz. Ellerimi tutabilirsin. Suya atlarız. Şehirden yüzerek kaçarız. Her insanın garip intihar tasarıları vardır, bilirsin. Biz körfezin sularında yüze yüze intihar ederiz. Arkamızda bizi cüzdanlarımızdan tanırlar. Üzerimizden yıllar cuntalar faşizm geçmez. Tedavülden kalkmış madeni paralar geçmez. Ve depozitolu bir beden olmayız hiç olmazsa.

Hiçbir şey üretmeyiz. Biz bu dünyaya yaşamaya geldik çünkü. Biz buraya sevmeye geldik. Biz buraya ölmeye geldik. Benimle öl demiyorum sana. Beni sev de demiyorum. Yaşa benimle. Bir hapşırık kadar… Bir sarılış kadar... Bırakmak istemediğin bir dudak kadar yaşa.

---

YAZAR HAKKINDA BİLGİ

Luke Skyvolkan, 1984 İstanbul doğumlu. Birçok spor dalıyla ilgilendi. Denize karşı çok büyük bir sevgi duyuyor. Yaprak sarmaya bayılıyor. Boşu boşuna hüzünlenip, sahip olunan her şeyin bir gün çöpe gideceğini, bile bile yaşanılan olumsuzlukları kafaya takarak hayatı kendine zindan eden insanlara üzülüyor. Detaylı Bilgi

---

Manyetik Takla Olası Mı ?

Cumhuriyet, Başkanını Seçiyor

Düşmeyen Gündem Küresel

Isınma

Genetiğimizle mi Oynanıyor?

İnsanı Değiştirecek Genetik Keşif

Süt Gerçekten Besleyici mi?

Sen Bir Meleksin

Tarlabaşı'nda Yaşamak

"7 Ağaç" Anlamlı Hediye

Cinsellik ve Toplumsal Ahlâk

26. Uluslararası İstanbul Film Festivali

Dolmabahçe'nin Fotoğrafları

Hayal Gücünüzün Sınırlarını Zorlayın

Hallac-ı Mansûr'u Anlamak

Neva Makamında Bir Nuck Muay

İndigo Anna