HEPSİ
* Ben, küçük bir kız çocuğuyum,
bebeğim benim her şeyim.
* Ergenlik sivilceli bir delikanlıyım; sarhoş
babama kızmış yemin etmişim, fakirlikle mücadeledeyim.
* Şimdi sapık eğilimleri dizginleyemeyen bir
zavallının bedenindeyim, pişmanlığı ve tövbeyi deneyimledim.
* Şişman, kendini sevemeyen bir kadınım,
erkeklerden nefret eder, aynalardan korkarım.
* Ben bir kömür işçisiyim, aydınlığa hasretim;
öksüre öksüre atamadı toksini ciğerlerim.
* Bu kez bir trafik kazası yaptım; hayatımın
hatası,
zihnim kendime yolculukta, ben mekansal bir
hapisteyim
* İçmişim, kendimi ve çevremi terk etmişim;
dünyaya küs, gözlerimi yumuyorum bir ara sokakta.
* Bir rahibenin ellerinde açmışım gözlerimi,
aydınlanmak uğruna dünya nimetlerini reddetmişim; bedenime
zulmetmişim.
* Şimdi, inadına genelevin birinde dürüst bir
işçiyim.
* Para oyuncağım bu kez ama yanıma alamadan
gitmişim.
* Üsküdar’da doğmuş bir şairim, şiirin birinde
izinsiz, yaşanmış hayatlarımıza girmişim.
Ne iyi etmişim.
(Ağustos ’04)
KARMA KARIŞIK
Kendimi hep kendim sandım.
Sandığımı açtım: İçi
boş.
Daha önce anlamalıydım!
Hoş, sonra kırların kızını aradım yalınayak;
papatyaydım.
Göklerin çeyizini biriktirdim, bulutları topladım.
Bir kuğunun boynuna sarıldım, suya uzandım,
Nilüferdim bir ara; ne yerdim, ne içerdim; çocukluk
işte!
Bir böcek kadar güzeldim; bir taş kadar yerin.
Bir yerdim, bir gök.
Derdim, ne o dünkü aydı batan, ne bugünkü güneş.
Ateşimi ayırmadım, ateşinden odunun.
Kırk gün kırk gece sürdü düğünüm.
Sandığımı açtım:
İçi hoş kokularla sarmalanmış;
Doğumum yalanmış,
Yalanım yatsıya kadar yanan bir mum; ışığı gerçek.
(Ocak ’02)
TİYATRO
Işıklar, müzik ve perde.
Değişen kostümler,
Zaman, seyirciler, mekan,
Değişmeyen oyun
Ve perde.
(Ocak ’87)
LAHZAMANLAM
Aynadaki ben, ben baktığım an, bana baktı.
Bakmasam bakmaz mıydı?.
Aynı anda bir sır saklandı.
Sırını söktüğünde aynanın, yansıma kalktı.
Yanılmıyordun
aslında,
Yanıldığın da haktı.
Aslını suretinden ayıran bir farktı.
Farkettiğin yalnız bir aşktı.
Bir, aşktı.
(Ağustos ’05)
YAZAR HAKKINDA BİLGİ
Haluk Tunç İlker, 1969 İstanbul
doğumlu. Mimar, Feng-Shui danışmanı. Şiir ve çocuk masalı
çalışmaları, onun için, içsel denge arayışının ve barışa
özleminin yansımaları.
Detaylı Bilgi
İndigo
Dergisi’ni
Şu
resimdeki mandallarda anılarım asılı. Unutmak için unutmaya çalışmak
yetmez; şartlanmaların, kalıpların ne olduklarını anlamak gerekir.
Yıkamak, güneşe bırakmak, ve sonra çamaşırları ipten indirmek,
koklamak... O zaman unutmaya gerek kalmaz. Senelerdir, kirli
sepetimde dolaştırdım çamaşırlarımı. Bugün bir kalıbımı daha
keşfettim başkaları ne der kalıbı. Oysa ben tamım ve onaylanma
beklentimi bırakabilirim. Ne temiz koktu içime atletlerim. Yeni
gibi. Ben kimim; bunu, tüm çamaşırlarımı temizlediğimde biraz daha
net görebilirim. 