Rüya Yüksel

Kaosu yaşamak

Kaosun ortasında dimdik duran bir çiçek olabilmek ne güzel. 

Yağmurun sesi giderek şiddetleniyordu. Bazen yağmurun sesini bastırıyordu göğün  gürültüsü. Camdan dışarı baktığında şimşeğin gökyüzünde çizdiği çizgileri gördü. Su damlaları şiddetle dökülüyordu  etrafa, bazen öylesine şiddetleniyordu ki, bir şeylere kızmış ta öfkesini boşaltıyor gibiydi.  Gözü bahçedeki çimenlere ilişti, daha da mı yeşillenmişlerdi ne?..

Dışarıya çıkmak ve toprağın kokusunu içine çekmeyi istedi. Ama ıslanacaktı!, olsun ne çıkardı... Yağmuru teninde hissetme isteği giderek arttı ve kendini bahçede buldu. Etrafına bakındı her şey yıkanmış , arınmıştı sanki.. Ağaçlar yağmurun şiddeti ile dallarını eğerken yapraklar da damlalarla yıkanıyorlardı. Sanki doğada bir temizlik vardı, her şey daha parlak, daha aydınlıktı. Toprak suları derinlerine akıtırken bazı yerlerinde de suları biriktiriyordu. Suya doymuş gibiydi. Toprağın kokusunu damlaların vuruş ritimleriyle içine çekti. İleride çiçeklerin olduğu bahçeye yöneldi. Hemen hemen her cins çiçeğin olduğu bir tarlayı andırıyordu burası. Papatyalar, yaseminler, menekşeler, mini sümbül ağaçları, güller, mineler, laleler ve adını bilmediği daha bir sürü çiçek... Şiddetli yağmurun  onları nasıl etkilediğini izledi. Kimisinin dalları kırılmış, kimisinin çiçekleri dağılmıştı. Kimileri ise yağmurun tüm şiddetine rağmen dimdik ayaktaydı ve her gelen damlayla adeta dans eder gibiydi oradan oraya...

Bu görüntü ona kaos ortamını anımsattı ve yaşamlarımızı anımsadı. Yaşamın hızı son günlerde sanki daha çok hızlanmamış mıydı, tıpkı yağmurun şiddeti gibi. Artık hiçbir şeye yetişemez olmadık mı? Eskiden bir güne neler sığardı neler. Ama şimdilerde öyle mi? Gençlik yıllarını anımsadı. Hafta sonu bitmek bilmezdi ve içine ne çok şey sığardı, boş zaman kavramları vardı o zamanlarda, şimdilerde unuttuğu. Sanki her şey aynıymış gibi yaşanırken zamanı farklı algılar olmuştuk. Tıpkı su damlaları gibi akıyordu avuçlarımızdan tutmak ne mümkün. 

Oysaki zihinlerimizde her şey olduğu gibi aynıydı ve biz hala aynı süreçler içinde aynı şeyleri yapmayı hayal edip duruyorduk ama yolunda  gitmeyen bir şeyler vardı. Bir şeyleri yetiştiremez olmuştuk. Zamanın akışında ruhlarımız geri kalıyordu hep ve biz aynı arzu ve istekle erteliyorduk yapamadıklarımızı. Algılarımız zamanın karşısında geriliyor ve zayıflıyordu. Anlayamaz olmuştuk hayatı zorunluluklar içinde ve sanki zaman daha da mı sıkışıyordu anlara ne!....... STRESS giderek artmaya başlamamıştı biriken öfkelerle tıpkı toprak gibi içimize sığdıramaz olmuştuk birşeyleri.   Aslında olan sırf hızlanan zamanın üzerimizdeki etkisinden başka bir şey değildi biz  farketsekte farketmesekte.  Evet gerçek şuki biz zamana artık ayak uyduramaz olmuştuk ve dahası sıkışan zamanlarda birbirlerimizide hiç anlayamaz, olayları  hiç algılayamaz olmuştuk . Yaptığımız sadece bir şeylere yetişmek yada bir şeyleri yetiştirmek, beceremiyince de nafile öfkelenmek.  Ara sıra araştırmacılardan zamanı 24 saatlik süresini 16  saat algılıyoruz diye bilgiler geliyor, inanması güç belki ama  doğru galiba. Aksi halde bir cevabı olmalı bir şeylere yetişememizin.

Aslında yaşam biçimlerimizin  ne kadar değiştiğinin , teknolojinin  yaşamımızda ne kadar çok yer aldığının farkındayız ve bu değişimin hızı tıpkı yağmur gibi  giderek  hızlanmaya devam etmekte.  Kimi zihinler bu değişimi alıp içlerine sindirirlerken kimileri henüz uyum sağlayamamış durumda ve direnişteler. Direnç göstermek ve değişimin farkında olamamak bizleri yıpratmakta, algılarımızı zayıflatmakta ve en kötüsü yaşamla uyum içinde akmamızı engellemekte.  Tıpkı dalları kırılan, yaprakları dağılan çiçekler gibi bizi yaşamdan uzaklaştırmakta ve mutsuzluğumuzu artırmakta.

Ya o dimdik ayakta duran ve damlalarla dans edenler; işte onlar stress ortamında yaşamla uyum içinde , değişimin farkında, kendi potansiyellerinin farkında kendilerini akışa bırakmış, olanın farkında olarak yaşama teslim olmuş olan kişilerdir. Gerçek mutluluk kaos ortamında dimdik ayakta durabilmek, içsel dengeleri koruyarak mutlu olabilmektir.

Evet sevgili dostlar, yaşam hızını artırmaya devam ediyor, bizlere düşen yaşama karşı bizi olumsuz koşullar içine sokan davranış ve düşünce kalıplarımızın farkında olmak ve değişime karşı direnmek yerine esneyerek uyum içine girmektir. Dünyada bir şeyler değişiyorsa bizimde değişmemiz gerekir. Bir şeyleri bırakabimek, bir şeylerden vazgeçmek , belki biraz sadeleşmek gerek.

Yaşamlarınıza bir bakın ve  neyi seçeceğinize siz karar verin! Bu yaşam sizin...

Sinop'ta Nükleer Santral?

Nükleer Enerji Kazaları

Çocukları Vurmayın!

Şiddet

Duygusal Vampirler Geliyor...

Kitap Okumak Onların da Hakkı

Kardeşini Seç

Ritalin Dosyası

Çocuklarınızın Geleceği Sizin Elinizde

Zamane İstanbul'u

Muson Mevsiminde Uttaranchal

Afrika'nın Altın Sesi: Salif Keita

Müzik Haberleri

Masajla, Rahatsızlıklara Son

Güneş Tutulması, Dünyadaki İndigolar, Küresel Barış ve Türkiye

İstanbul Tiyatro Festivali Başlıyor

Mayıs Nane'leri (astroloji)

Renkler