Emanetin

Share Facebook

Tamamen gönüllülük ilkesiyle yürütülen İndigo Dergisi’ne katkı sağlamak isterseniz reklamlarımıza tıklayabilirsiniz.

Okuyucularımıza teşekkür ederiz.

DUYURU!

Gazeteciliğe

hevesli misiniz?

İndigo Dergisi, muhabir ve editörler aramaktadır. Detaylı Bilgi

ANNOUNCEMENT!

International Edition of Indigo Magazine is looking for columnists and editors.

click for more information

Indigo Community

Facebook'ta faaliyet gosteren uluslararası bir indigo network grubudur.

Katılmak icin tıklayın

İndigo Dergisi’ni

Açılış sayfanız yapın

Ahh Sevgili Aşkın Çok Güzel

Yazar: Hale Karaarslan

Yazar: Meltem Bingöl

Emanetin

Artık resimlerini kaldırıyorum her yerden. Başucumda var bir tane. Bir tane de duvarımda asılı ışıl ışıl.. Tek tek kaldırıyorum yerlerinden. Onlara baktıkça, sen varsın zannediyorum. Oysa hiç olmamışsın ki.

Her türkü çaldığında seni arıyor gözlerim. Ne çok severdin ne çok dalıp giderdin öyle. Bir efkarlı sevdaydı seninki. Bir gün biteceğini bile bile. Bir gün birinin onun için yaptığın her şeyi yıkacağını bile bile; Yandın bu sevdanın ateşiyle. Uyku girmedi gözlerine. Sevdan uyutmadı seni. Hani derler ya; hayali olanlar uyuyamaz diye.

Senin sevdan bir kişilik değildi. Kaç insan için uykusuz kaldın? Aç kaldın. Kalbin o kadar genişti. Herkes için kurdun hayallerini… Gözlerin her şeyi görecek kadar keskindi.

Şimdi, geçmişten geleceğe yazdığın mektuplarını yırtmalı mıyım? Unutmalı mıyım, bir harp yeri gibi kanlı elleri? Kuvai Milliye mavisi gözlerin çakılı dururken yüreğimde… Göğsümde asılı emanetini atmalı mıyım? Bitmeli mi yoksa yaşanmalı mı bu sevda? Bir ışık yak bana. Gözlerin gibi şimşek mavisi olsun.

Hani bir iğde ağacın vardı ya… Hani bir köpeğin vardı adı Fox. Hani bir bayrağın vardı uçsuz bucaksız… Hani bir çobanla bir türkü söylemiştin bahar vakti. Hani bir gece evinden kaçıp köylülerle konuşmuştun. Hani güreş tuttuğun bir çiftçi vardı ya. Hani bir zamanlar sen “vardın”. Şimdi resimlerdesin sadece.

Bir yasak sevda şimdi bizimki… Kavuşamaz görünen… Yanlış yerlerde arıyorum galiba seni… Oysa bilirim ki hangi toprağı kazsak bu memlekette, sen fışkırırsın göğe doğru… ve ne yana dönsek yüzümüzü, gözlerini buluruz, özgürlük mavisi. Bugün, çok karanlık yüreğim. Fena dağıldım Mustafa Kemal’im. Sevdan uyutmuyor beni. Uğruna ölenler vardı bir zamanlar… Ve bir zamanlar ellerinde akrep sokmaya hazır… Biz bulutlar kadar mavi, biz bulutlar kadar özgür, biz bulutlar kadar beyaz olmayalım diye bizi vuranlar vardı, kaçmaya her an hazır, sinsiydiler… Ve arsızdılar vururken bir neferi. Ağızlarında bir ton açgözlülükle ve gözlerinde hiç yüreksiz… Karanlığın kılıcını kuşandılar.

Bir zamanlar bir sofra kurulurdu, memleketin bir başından bir başına uzanan. Bir zamanlar senin sevdanın ateşiyle pişerdi evde aşlar. Bir zamanlar şiirler vardı sana yazılan. Okundukça özlenirdin, bir zamanlar bir türkü çaldığında açılırdı tüm radyolar…

Bir zamanlar, karanlığın kılıcını kırmış bir ülke vardı.

Şimdi, unutalım mı beraber yenen yemekleri? Hep bir ağızdan söylenen türküleri. Unutalım mı sevdana sevdalı gözlerini? Mustafa Kemal’im! Karanlıkta, kelepçeli ellerim. İşkence görenler vardı sabah aydınlığında. İsmini söyleyerek ölenler… Mahkemeler yanlış yerde kuruldu. Ve kimsesiz değildi asılanlar. Memleket, harp yeri gibi acımasızdı bir zaman. Ve daha da sinsiydi şimdi düşman. Biz, gözlerin kadar mavi, biz, gözlerin kadar deli, biz, gözlerin kadar memleket olmayalım diye… Ellerindeki akrebi yüreklere koydular.

Bir zamanlar, karanlığın kılıcını kırmış bir ülke!

Şimdi, karanlığın kılıcını kuşanana verilmiş emanetin var.

Bugün ağlıyor yüreğim.

Mustafa Kemal’im!

YAZAR HAKKINDA BİLGİ

Meltem Bingöl 1977, Almanya doğumlu. Yazı yazmaya, hikaye yazarak başladı. Uzun yıllardır Spritüel bilgilerle ve bir yıldır şifacılıkla ilgileniyor. Ankara'da yasıyor.