|
Gün Ağarmadan
Fırtınalı bir kış günüydü
sana gelişim.
Bütün yollar beni sana
getiriyordu.
Her tarafım surlarınla
çevrili
Her tarafım kolların.
Seni uzaktan seyredebilecek
bir yer arıyorum
Kadim memleketimde
Ama her yer bitap ve her yer
paramparça
Küçük bir manzara çiziyorum
senden yüreğime
Davetim bile kusurlu artık
idam çarmıhında
Önce misafir sonra ev sahibi
oldum gözlerinde
Tek odaydı bana verdiğin
mezar misali
Hadi tut ellerimi dedim.
Son sözün bumu dedin
Cellada benzeyen imam
kimliğinle
Dünyam zifiri karanlıktı
artık,yollarım patika
Yıldızlar senin lehindeydiler
yine
Kaymaları imkansız bir yol
sunmuştun onlara
Ve ben kayamadım dileklerinde
Kar tanelerine takılıp düşmek
istedim toprağıma
Yağmur verip, aldın şemsiyemi
elimden.
Yeni bir dünyadayım artık gün
ağarırken
Sesim soluğum sen,her yerde
sen
Zalim kralda sen,kraliçe de
sen
Beni sorma artık mahpus
nöbetçilerine
Elçi gönderme yüreğime
Gün doğarken doğdum yüreğinde
Gün ağarırken soldum
ellerinde
Mahmut Şaylıkay
|
İndigo
Dergisi’ni
