|
Yazar: Mahmut Şaylıkay Ey Hayat! Biliyorum var olduğum kadar yokum senin iç dünyanda. Bana sayısız rol veya hak etmediğim kadar gerçek sundun. Ama seninle hiçbir zaman barışık olamadım, yaşadığım hayat süresince. Oyuncaklarla kandırıp çamurlara buladın bedenimi. Senden oyuncak bile istememiştim aslında, yaşayacağım güzel bir vatan yeterdi benim için. Sadece birkaç gülücüklük sohbetlerde yaşadığımı anladım ya da ‘Anne’ dediğimde veyahut ‘Baba’ dediğimde. Ama biliyorsun ki; senin bu vakitlerinde, ben daha bedenime misafir olmamıştım. Sadece ütopik hayaller biriktiriyordum zihin kumbaramda ve hergün yeni hayal pazarlarında geziniyordum farkında olmadan. Daha sonra bana bir aile verdin ve bana yaşa dedin. Ama yaşamanın tanımını öğretmedin bana. Hani isyan etmek içimden geldiğinde hep senin kuruntuların durdurdu sinirli duygularımı ve hep tokluğumda ya da güldüğümde iltifat ediyordum sana ‘Hayat Ne Güzel’ diye. Ve işte şu an seni yarılamış durumdayım. Artık yaptıklarımla değil, yapacaklarımla varolmak istiyorum sende. Lütfen benimle barışık ol ve bana devamlı gülümse. Çünkü inan ki ben de karşılığını vereceğim. Gerek ideallerimle gerekse yüreğimle sarılacağım sana. Hadi... Hadi kollarını aç... Sevgilerimle. Senin İnsanın.
|
YAZAR
HAKKINDA BİLGİ
Çekin Ellerinizi Bu Topraklardan Üçüncü Dünya’dan Gelen “Kafa Vuruşu” Troid Rahatsızlıklarına Dikkat! Hayatımıza "Katkıda Bulunan" Besinler |
Uzay Gökerman Hayatımı Nasıl Yaşanılır Hale Getireceğim? Rüya Yüksel Anın Farkındalığındaki Mucizelerinize Tanık Olmak Arbil Çelen Can Duman Burcu Özgeçen Karanlık-Aydınlık, Sevgi-Nefret, Işık-Gölge Burak Kaan Kızılkan Çiğdem Aksoy Asu Sanem Kaya Mahmut Şaylıkay |