kuzey228

Share Facebook

Tamamen gönüllülük ilkesiyle yürütülen İndigo Dergisi’ne katkı sağlamak isterseniz reklamlarımıza tıklayabilirsiniz.

Okuyucularımıza teşekkür ederiz.

DUYURU!

Gazeteciliğe

hevesli misiniz?

İndigo Dergisi, muhabir ve editörler aramaktadır. Detaylı Bilgi

ANNOUNCEMENT!

International Edition of Indigo Magazine is looking for columnists and editors.

click for more information

Indigo Community

Facebook'ta faaliyet gosteren uluslararası bir indigo network grubudur.

Katılmak icin tıklayın

İndigo Dergisi’ni

Açılış sayfanız yapın

Ahh Sevgili Aşkın Çok Güzel

Yazar: Hale Karaarslan

Yazar: S. Kuzey Yıldız

Acıtan Dünya Sekanslarından Ana Rahmine Kaçış

En temel duygunun acı olduğuna inanırım. Ve insanın en temel duruşunun cenin pozisyonu olduğuna. Bu duruş, doğumdan sonra tüm hayat süresince tekrar edilir. En azından, ben kendi adıma bunu devam ettirdiğimi söyleyebilirim.

Şu sıralar çokça bunaldığımı hissediyorum. Çok fazla düşünüyorum. Birileri, bir takım suçlarla meşgul. Ben de suçluyum aslında. Temel duygu acıdır, dedim ya; ona karşı büyük bir zaaf beslediğimi itiraf etmeliyim. Doğurganlığı / üretkenliği tetiklemesi bir yana, acının hayatımdaki yeri apayrıdır. Bunu arabesk bir söylem heline getirmek değil niyetim. Derdim, rahatsızlığımı dillendirmek, bunu birilerinin öğrenmesi. Ama asla birileri sevsin diye değil, illa ki sevsin diye değil beni.

Cenin pozisyonunda bekliyorum yatakta. Geceyarısını üç saat geçmiş olmasına rağmen uyuyamıyorum. Ters giden bir şeyler var. Dünya popülasyonuna eşdeğer soru işareti kafamda vızıldıyor.

Hayvansal gıdalardan uzak duran insanlar var. Benliği saflaştırıp, üçüncü gözü açmaya çalışan veganlar. Hayvanilikten uzaklaşmayı isteyen bir vegan gibi, bir tür arınma orucuna mı girmeli? O zaman iyileşecek mi her şey?

Ana renklerimi ona-buna sürüp tükettim. Ara renklerce sıradanlaştım zaman zaman. Kaybettim tekil düşünmeyi. Çoğulcu yaşayıp bereketlendirmeye çalıştım hayatımı. Çoğulculukla zenginleşmeyi, yenilenmeyi...Bu kez de, dünyanın acıtan taraflarıyla yüzleştim. Büyükçe bir yalanın içine doğmuşuz meğer! Bir monolog kendimle: “Dışımızdakilerin yalanlarıyla büyüdük. Birbirimizin yalan derilerini yüzelim!”

Şimdiyse renklerimin solduğunu görüyorum. Fona yapışan bir obje gibiyim. Ne bir kontrast var hayatımda ne de bir alan derinliği...Seneler önceki cenin pozisyonumu özledim ben. Plesentamla yaşadığım o güvenli yeri özledim. Dünyayı zenginleştirebilir miydim acaba deneseydim (?) Göbek bağım birilerinin ellerinde. Mecburum, bu acıtan dünya sekanslarını izlemeye. Bir kaçış hakkım olsaydı, bunu ana rahminden yana kullanırdım.

...O kadar rahattım ki cenin pozisyonunda dizlerimi tutarken. O kadar güvenliydi ki bulunduğum yer. Kendi alanımı çizmiştim. Küçük bir evren. Sınırları deneyimlerle değil, sezgilerle çizilen bir evren...

Çernobil sonrası coğrafyada sakat doğum yapmış bir kadının müzede sergilenen kavanoz cenini...O bile güvende şu an. Hepimizden çok güvende. Hilkat garibesi yaftasıyla bakan gözlere inat, kimyasal bir sıvı içinde bulunduğu kavanozda öyle kusursuz ki. Ve ‘kusurlu olma’ potansiyelimizi bize teşhir edebilecek kadar da cesaretli.

Her şeyin başladığı yerde sonumu bulmak istiyorum ben. Acının dozunu kaçıran bu dünyada o kadar çirkin şey var ki, her geçen gün daha da özlüyorum geldiğim yeri.

YAZAR HAKKINDA BİLGİ

S.Kuzey Yıldız, 1985 İstanbul doğumlu. İstanbul Bilgi Üniversitesi Televizyon Haberciliği ve Programcılığı Bölümü’nde eğitimine devam ediyor. 2000 yılında birey odaklı yazılarına başladı. Üç yüzün üzerinde deneme yazısı bulunuyor. Yazılarında bireysellikten sıyrılıp, soyutlamaya ve topluma dayalı empatisini geliştirmeye odaklanıyor. Kısa film yapımı, edebiyat, roller-blade, senaryo yazımı ile ilgileniyor.

Detaylı Bilgi