Yazar: Fırat Erdoğan

Çekin Ellerinizi Bu Topraklardan 

Tarih eski savaşların vebalini yaşarken, yeni bir savaş ve yeni ölümlerle dünyayı suskun, vicdanları içe gömük kılıyor çaresizlik. Ne acıdır bir ülkenin bombalanışını televizyondan izlemek. Elinden bir şeyler gelse dünyayı yerinden oynatacaksındır, ancak iki damla gözyaşı ve bir parça yastan başka bir şey  gelmez elinden.

Yavaş yavaş aydınlanır ekran. Koltuklar tıka basa doludur. Herkes iştahla kan görmek istiyor ekranda. Gece çıkan vampirler gibi, ekran ışığı altında kendilerine sunulacak kanlı sahneyi bekliyor patronlar.

Gecenin karanlığı. Her yer ölüm suskunluğunda. Gündüzün yaralarını sarmakla meşgul herkes. Kimi yavrusunun derdinde, kimi ailesinin. Herkes suskun-çaresiz, oturmuş ölümü beklemekte. Gökyüzü bir anda ışık seliyle aydınlanır. Beklenen Azrail gelmiştir. ”Ben mi?” diye düşünürken sen, alev topu yutmuştur yutacağını. Bitti mi acı...? Aptalca bir soru...! Çünkü o salondaki insanlar üç beş canla doymaz kana.

Askerler harıl harıl çalışıyor. Yeni bir bombalama için hazırlık var. Kimi bombaları taşıyor, kimi silahları temizliyor, kimiyse yapacağı görevin onuruyla ağır bir hava takınıyor. Belki de safça bir düşünceyle “özgürlük” götürdüğünü düşünüyordur, yaşamlarını çaldığı insanlara. ”Her şey Ortadoğu barışı için”. Tek avuntu noktası belki de, cephe ardında lideri “Ya biz ya onlar. Seçeneğiniz yok. Ya siz ya onlar” derken bile.

Bir çocuk yüreğinde her şey bir oyun.  Oyuncak tanklar, oyuncak silahlar ve yalancı ölümler.  “Kalk” dediğinde sanki hepsi kalkacak. Ne yaparsanız yapın kin ve nefret taşıyamaz o yürekler. İster Avrupa’da doğsun, isterse Ortadoğu’nun göbeğinde. Bütün masunluklarıyla hepsi aynı. Sen şanslısın evinde oyuncaklarıyla oynayan çocuk, çünkü arkadaşın bir mülteci. Unutma, mülteci de olsa o bir çocuk ve hayalleri var.

Kare kare birleştirirken savaş fotoğraflarını amacımız binlerce kilometre uzaktan sadece acıları paylaşmak değil, aynı zamanda acıları azaltmak çabasındayız. ”Oradan kurtulduk” diye sevinen insanın bencilliğinde olmak yerine “orada bıraktık” diye üzülen yüreğin parçası olabilmek için uğraşıyoruz. Bugün birileri Ortadoğu’yu karanlık bir dehlize hapsetmek için çabalarken, biz bütün gayretimizle güneşi sürekli kılabilirsek burada, ağzından salyalar akan, perdede kan görmek isteyen silah tacirlerinin, siyasi misyonerlerin oyununu boşa çıkarmış oluruz.

İnanıyorum ki sizin de yüreğiniz en az benim kadar üzgündür olanlara. Siz de biliyorsunuz ki üzülmek yetmiyor. Tek bir ses olabilirsek zulme karşı, o zaman İsrail çekilir Lübnan’dan, büyük patronlar çeker ellerini silahtan ve barış ebediyetini sürdürür bu topraklarda.

Foton Kuşağı Etkisi

Ne Zaman Bitecek Bu Öykü

Çekin Ellerinizi Bu Topraklardan 

Şu Barış Dedikleri

Özel Askerlerin Savaşları

Üçüncü Dünya’dan Gelen “Kafa Vuruşu”

Mardin, Tarih Kokan Memleket

Zamane İstanbulu

Geçmiş Yaşamlara Yolculuk

Troid Rahatsızlıklarına Dikkat!

Hayatımıza "Katkıda Bulunan" Besinler

Sessizlik

Retreat

Bir Daha Asla

Evrim-Yaradılış Yanılsaması

Tatilden Anladığımız Ne?