|
 Yazar:
Efe Elmas
-Temmuz 2008
Düşen Melek
Çok saftı bir zamanlar
kalbi,
Bazı insanlar gibi zalim
değildi
Hayat itti onu karanlığa,
Tekrar dönemedi
aydınlığa!
Acılar içinde sınandı
durdu,
Belli bir dönem düştü,
duruldu,
Deneyimle, acıyla
yoğruldu,
Son gözyaşlarını
akıtırken anladı ki; yoruldu!
Gelemedi bir daha
kendine,
Son adımını attı sonsuz
çilesine,
Ölüm aldı o masum kalbi
yavaşça eline,
Bir melek daha düştü,
Ağlayan olmadı onun
kederine!
Son bir şans daha
verildi,
Kalbi yenilendi,
temizlendi,
Sirkildi, ayağa doğruldu,
Kalbi tekrar nurla doldu.
Anladı ki elbet acılar
olacak,
En yakınları bile
kalbinde yaralar açacak,
Gözyaşları sel olup
akacak
Ama aşk bu tabi ki kalbi
yakacak!
 O
aşk olduğu müddetçe dayandı,
Bir sürü zorluklara
yılmadı, aldanmadı,
Dimdik devam etti ışıklar
saçarak,
Aşkıyla tüm insanlığı
aydınlatarak...
Amacı açıktı onun
aslında,
Kimse, öldüğünde
olmayacaktı yasında,
Ama biliyordu buradan
birgün ayrılacak,
Çünkü o da parlak
yıldızdı bir gün kayacak.
Melekler dolaşıyor
aramızda,
Göremiyoruz ama çok
yakınımızda,
Her zaman için elleri
omzumuzda,
Selam olsun o Allah
dostlarına!
 YAZAR
HAKKINDA BİLGİ
Efe Elmas,
15 Mayıs 1989, İzmir doğumlu. İzmir,
Bornova Anadolu lisesi mezunu.
Manisa'da Celal Bayar
Üniversitesi’nde Gıda Mühendisliği eğitimi
görüyor. Tasavvuf, Metafizik ve gizemli konularla ilgileniyor,
araştırmalar yapıyor.
Detaylı Bilgi
|
İndigo
Dergisi’ni
