|
.jpg)
Yazar: Didem Çivici
Hu
Sağ elim göğe bakar, toplar yağmur
damlalarını; sol elimden arza, toprağıma akar bedenimden.
Ben, bir olmuş gök ve toprak ile,
Ben, tek olmuş kainat ile,
Ben, hiç olmuş "sarı çiçek" ile...
Pir'im "Hu" çeker içimde,
Gözlerim ebediyette dolar sevinç ile,
Kelam edilenler göğe karışır da,
Yürekler yanar Allah'ın esması ile...
Bembeyazım Tanrı'nın kutsadığı bu
mekanda. Semalarla uykuya dalıyor, semalarla uyanıyorum güne. İlahiler
bitmez, hep yankılanır dururlar içimde. Karşımda, kucağında bebeğiyle sema
eden güzel bir anne; kanatlarını açmış melek gibi kucaklıyor kainatı
elleriyle...
Hu sesleri dinmez burada; kalpler açılır
her bir nida ile, yaratana dönmek niyeti ile. Lakin dönmek ne kelime!
Gördüğüm her bir varlık O'nde, O'ndan... Elimi vurdukça sineme, "Hu" sesi
çıkar ya içimden, işte öylesi... Kelimem yok dağarcığımda,
kifayetsizliğimden.
Annemin ninnileri gibi ilahilerimle
uyumak, bu güzel varlıkların bir olup hiçliğe karışmalarına tanık olmak...
 Ya
Mevlam,
Savrulurken etekleri CANların,
Gözler ufka dalarken vecd ile,
Ve yaşlar salınırken süku içerisinde...
Hu!
Ya Ali, ya Muhammed,
Dön! Dön! Dön!
CANım, aşkınla BİR.
"Dönüşüm sanadır sevgili!"
Hu!
Ya Rab,
Daim olsun TEKliğim, yarenim.
CANlar BİR olsun ey dost!
Dön ey CAN, dön!
didem CAN vecd olur o vakit...
HU!
 YAZAR
HAKKINDA BİLGİ
Didem Çivici,
1985 yılında İstanbul'da doğdu. Maltepe Üniversitesi İngilizce
Öğretmenliği 2. sınıf öğrencisi. Yoga yapıyor, kitap yazıyor,
araştırıyor, dans ediyor ve seyahat etmekten hoşlanıyor. Yeni
deneyimler ve sonsuz bir bakış açısının yaşamı değerli kıldığına
inanıyor. Detaylı Bilgi
|
İndigo
Dergisi’ni
