|
Yazar:
Didem Çivici – Mayıs
2008
“Oku.”
Gökyüzüne
bakarken düştüm...
"Düş"lerime lotus çiçekleri kondu sonra...
Ardından yıldızlara dokundu ellerim;
Ve gökkuşağını Aydede'nin doğuşuyla izledim...
Piyanonun
her bir tuşuna dokunurken elleri,
Ve saçlarındaki parıltılar okşarken sözlerimi,
Dide'mden o aşk dolu damlalar karıştı okyanusa...
"Geldin mi?"...
Bembeyaz
papatyalarla dolu bir kıra yaptım yolculuklarımı.
Gördüğüm her varlığı "O" sandım çaresizce...
"Kimsin sen?"
...
Akşam düştü
sonra.
Yaşam çiçeklerini seyre daldım.
Dolunay'da içerdim hep,
Bu defa içmedim.
Sislere
açılan kapılarda buldum kendimi.
Gözlerimi kapardım umutsuzca,
Ve orada olduğumu düşlerdim...
"Neredeyim?"...
Sükûtu
bedenim sanmıştım hep;
Müziği ise ruhum...
"Ol," dedim,
OLdu...
"O"ydu gelen...
Ardından
karardı her yer;
Işığa yalvardım gitmesin diye.
"Neden?"...
"...lütfen."
Düşlerdim
hep;
Düşlerimdeki korkularımla körebe oynardım.
Sonra ayağım takıldı, düştüm.
Kaldıran olmadı; korktum.
Ve o an korkum kaldırdı beni hep,
Onu anladım.
Ne ışıktı yanımda olan,
Ne de karanlık.
Can dostum hep korkum olmuştu...
Korkum.
Ve bir
gün...
Açtım gözlerimi;
Uyandım düşümden.
Çevreme bakındım;
Yoktum.
Nefes almak istedim;
Boşluktum.
Dokunmayı arzuladım,
Sevişmeyi...
"O"nu çağırdım:
"Lütfen..."
...
Beden
yoktu,
Ruh da...
Ne can kalmıştı,
Ne de düşe yazan soluk...
Tek bir ses işittim göğün yedi semasından:
"Oku."
 YAZAR
HAKKINDA BİLGİ
Didem Çivici,
1985 yılında İstanbul'da doğdu. Maltepe Üniversitesi İngilizce
Öğretmenliği 2. sınıf öğrencisi. Yoga yapıyor, kitap yazıyor,
araştırıyor, dans ediyor ve seyahat etmekten hoşlanıyor. Yeni
deneyimler ve sonsuz bir bakış açısının yaşamı değerli kıldığına
inanıyor. Detaylı Bilgi
|
İndigo
Dergisi’ni
