Yazar: Can Tığlı

Ego Ve Sen

Hakikat, entelektüel bilinçle tanımlanamaz. Hakikat, benliğinin farkına vardığın zaman senin yanında olmaya başlar. Bilindiği gibi bedende ancak bir şey yaşar; bu ya ruh ya da ego olur. Ruhlar bir beden kiralamak için ego ile gerçek anlamda bir savaş yapar. Bu savaşın sonucunu ise zaman geçtikce anlarız... Sonsuzluğu yaşama hissine kapılmak için ego ölmeli ve biz bir hiç olmalıyız. Yok olduğunu fark etmek, sonsuzluktan bir parça ısırmak gibidir... Savaşın sonucu egonun lehine gelişirse, ego bedeni kendi boyalarıyla boyar ve yeni bir sen yaratır. Sen ego için sensindir ama acı çeken ruhun ve beden çiftliği yani dünya için sen bir hiçsindir!  Bunu fark ettiğinde gözlerin dolar ve ağlarsın. İşte bu bu ağlaman savaşın sonudur ve savaştan yeni çıkmış egoya senin gözyaşların bir serinlik kolası gibi gelir... 2. bir savaş hakkın var. Elindeki tek asker,   hırs dolu, savaşçı bir bedendir ancak acemidir. Sen ona silah tutmayı öğretirken ego karşında keyif sigarasını dumanlar. Hazır olduğunda savaşı başlatmalısın... Aklında bulunsun, somut savaşlar zamanla soyut savaşlar ise sonsuzlukla ölçülür...

Egoyu yenmeyi başarırsan, bedenine sahip çıkamayan ruh, bavulunu toplar ve sana geri döner. O an sözler verilir " bir daha seni bırakmayacağım " diye. Verilen bu sözler galibiyetin kanıtıdır. Galibiyeti kutlamak için sonsuzlukta bitmeyen bir tatile çıkarsın. Bu yolculukta kendini gökyüzündeki tek bir yıldız kadar yalnız hissedebilirsin. Bu ruhunun bedeninin içine oturduğunu kanıtlar. Siz artık SEN olmuşsundur! Ego gururludur. Bükemediği bileği öper ve basıp gider bir daha dönmemek üzere... Şimdi sıra ruhundan dünyaya gelen çocuğu büyütmektedir, adı karakterdir. Yaşı, bedeninde gizlidir. Ego çorak bir çöldeki kurnaz tilki gibi çocuğunun içine sızmak ister, önlemini alman lazım! Çocuğunu korurken döktüğün gözyaşları egonun ayağını kaydırır ve sen savaşı kaybettiğini sandığın egonun bu sefer öldüğünü sanarsın... Buğulu yıldızların aydınlatamadığı tünelden çıkmayı başardın. Şimdi bulduğun ilk hayal oteline yerleş ve çocuğunla ilgilen biraz. Gün ışığını görünce yola devam et. Sakın yolun sonu gelecek elbet diye bekleme, unutma sen artık sonsuzlukta yaşıyorsun... Çocuğun büyüdü ve arkadaşlarını senle tanıştırmaya getirecek. Bence mutlu olma çünkü onlar aslında kahve bahane sözünün ta kendisi! Çocuk bahane onlar senin kafadarların." aaa sadece bi kaç kafadar beden mi " diye kendi kendinle çelişkilere düşme. Unutma kafadar olmak DOSTLUĞUN yalan adıdır. Bedenlerin içine bak ve mutsuz olanları, asık suratlıları seç. Ego hilebazdır, sırf sana bir daha yaklaşabilmek için emrindeki bedenleri mutluluk boyalarıyla boyamış olabilir, sakın kapılma ona. Hem unutma mutsuz suratları aksine çevirmek senin elinde. Zamanın var, hatırlasana sen sonsuzlukta yaşıyorsun...

Savaşı kazandın, ruhun sana geri döndü, zamanı sonsuzluk yaptın, beden apartmanından bir daire aldın ve en önemlisi çocuğun dünyaya geldi. Bundan sonra tek amacın sonsuzluk yolunda haritanı kaybetmemek olsun! Şimdi aklında bir tek şüphe kaldı, hani ego yenilirse bir daha gelmezdi geri? hani gururluydu? Şimdi sana egoyu tanıtayım; ego yalan duygularla beslenir, ego bir maskeli balo kahramanıdır, gerçek mesleği ise beden boyacılığıdır... Sana gururlu olduğunu mu söyledim? Kahretsin!!!  Sanırım o an maskeli bir balodaydım ve elimde içki, sohbet ettiğim kişiyi sen sanıyordum meğer egoymuş! Şimdi bu yazıdan alacağın derslere gelelim... Egonun bir sahtekar olduğunu anla, hakikat mı? hakikat bu yazının içinde ki maskeli baloda gizli onu sen bulacaksın. Ben kim miyim?  Ben bir ego mu yoksa bir ruh muyum?  Onu sen hissedeceksin... Şimdi benim gitmem gerek, biraz çocuğumla ilgilenmeyelim...

Ormanlar Yanmasın!

Söküm Tesisi mi, Zehir Yuvası mı?

Tarihin En İlginç Metro Kazası

2007, Mevlana Yılı

Yaşama Sıkılan Üç Kurşun

Kanser Tedavisinde Yeni Umutlar

Masal Evi

Güneş Fırtınaları ve Foton Kuşağı

Haydi Gençlik Yozlaşmaya!

Nilgün Sarar

Etkilemek Değil Etkileşmek!

Bugün Günlerden Pazartesi

Küresel Kaosa Modern "Meryem" Duası

Zamanın Çizgisinde Ölümün Kırılma Noktaları

Beyrut’ta kalan Anna’nın öğrettiği

Efendim, Sahibim Kalbimdir

İsimlendiremedik

lerimizden

Köye 300 Yıl Sonra Yol Geldi

Bir Kez Daha Hoşbulduk