Yazar: Can Duman

Sonbahar Melankolisi, Öz Derdinle Düçar mısın?  

Sonbahar mevsimi, hüzün ve melankoli çağrıştırıyor bana... Genellikle bu ayda bu duygulardan uzak olamıyor insan, ya da tarih kendini tekerrür etmekte ısrar ediyor. İsyan edebiliyor bazen içim, dışımın bu ayak dolaşmasına, aklının karışmasına, dert içinde pirinç ayıklamasına... İsyan ettiğim zamanlarda elime kalemi alıyor ve başlıyorum yazmaya... Soğan soymaya benziyor evet, ama ferahlatıyor insanı... Ya da bastırdığın hüznünü dışavurmanı sağlayan sihirli hüzün çikolatasından bir tane yemeye benziyor... İşte böyle dinleyin anlatacaklarımı... Kendinize de pay çıkartarak, hüzün çikolatasından...

Söyleyeceklerim yeni başladı daha ama yolun başından bir arpa boyu ilerlemem var, ve bununla da hayata bir meydan okumam var. Aşığım ve seviyorum diyesim de var, sinirden kalemimi yiyesim de var. Engellere ve tuzaklara takılıp düşesim var, sonra bunlardan daha güçlenerek çıkasım var. İlerleyesim var, gerileyesim var. Adımımı atarken bir ayağım taşa takılıyorsa yerinden kımıldamadan duyarsız kalan öteki ayak utansın. Ben bir adım attım, seçimimi yaptım, artık herkes kendi işine baksın...

İstediğim o başarı ve özgüvenle dolu insanı oynayabilmek adına hayat kitabına en başından yazdıklarımı silmeyi göze alabildiğime göre, hoş etiketleri nahoş iğnelemelerle değiş tokuş edebildiğime göre, öğrenme uğruna egomu törpüleyecek kadar trafiğin tersine gidebildiğime göre demekki benim de hayattan bir şamar yiyesim var... Şamar yemeyen terbiye alamıyor sanki, ama hayat tokadını haber vermeden vuruyor ve o yüzden kimseden özel şefkat bekleyemezsin, eğer yalnız ve kendi yağından kavurma olmaksa derdin. Kim aşkı sevgiyi, çiçeği ve böceği vakitli vakitsiz kendi hayat ağacına kondurmak istemişse, o yüzmeyi öğrenmeden nehirde yıkanmak istemiş demektir... Şapkamı önüme koydum düşünüyorum. Nerede hata yapıyorum, mücadelem nereye kadar... Bir yerlerde hala varolan tutunma içgüdüsü inadına yapıştırıyor ellerimi yaşamın yakasına...Şu birkaç 5 yıldır varolan ve birer birer aşılan tepeler karakterimin en dik ve düz yamaçlarını belirlerken... Açılmaya başladı şikayetler çeşmesi...

Derken: 

Hani hükmedici insanların şu yıpratıcı egoları yok mudur yahu, şahsiyetinizin üstüne tüm ağırlığıyla binen, kendini ortama lider addeden, ismi cisminin önünde giden, sayın bey veya hanım ve ahşap masandaki mermerden yaptırdığın ünvan... Bu yüksek seviyelerini bizden mahrum etmeyip paylaşan tüm egolara teşekkürü borç bilirim. Hatta borçlanıp faiziyle geri öder, alacaklarımı silerim. Bıraksalar beni ben kendi hürriyet şehrimi er geç inşa ederim. Ama değiştirecekler illa, kendilerine uyduracaklar ya sonunda. Sonra sonra ben ayacak ve yıpranmaktan vazgeçeceğim... Ama huyunu suyunu değiştirdikten sonra kendime kızmaktan ve sonra tekar hoşgörmekten başka yapacağım ne ki?... Kendini suçlayabilirsin belki ama bilakis, hiç de reddedemezsin değil mi?

İstediğim herşeye ulaştım demene kalmaz, işte o zaman savaş başlar ve hayatında küçük kıyametler kopar. Ondan dolayı istekler sınır tanımaz, onun için gelecekten ödünç alınan güvence eksiklikleri devamlı artar ve onun yüzünden çok tüketmek daima üretmeyi gerektirir, ve onun için içindeki boşluğu dolduramazsın hala... İşlerin muhakkak bir yenisi ortaya çıkar, düşünme ve nefsini muhasebe etme zamanın gelir geçer. Ama umudu kaybetmeye hiç gerek yoktur, tramvayın ayak izi raylarında gizlidir. Takip ettikçe, ömrünü törpüleyecek bir tavşanı önünde koşarken buluyorsun... O koşuyor sen peşinden. O koştukça sen de peşinden. O su içmek için durunca sen de onu geçeceksin nanik yaparak... Sonra bir de bakmışsın susuzlukların seni ağırlaştırmış ve tavşan atlatmış seni. Demekki bu bellek yitimi seni de sarmaya başlamış. Binbir geceden daha da hin bir geceye geçerken, duygusal ve egosal tatminsizlik savaşların canını yakmaya başlamış... 

Hastalık fazla zuhurda olmamış neyseki, sağlığın en azından yerli yerinde mi? O zaman şükürler olsun sana Allah’ım diyeceksin, biraz da çevrendekilere de o iri ela yahut kısık ve mat gözlerini çevirerek... O zaman ya ne kadar şanslı biri olduğunu göreceksin ya da göremeyeceksin ne kadar şanslı biri olsan da, bunu bir türlü açık seçik bilmeyeceksin. Bilen bilmeyenle bir olduğundan beri, şu bitmek bilmeyen karmaşanın yer aldığı bir evrende, bizler sağlığımızı, sevdiklerimizi korusun diye Yaradan, içten içe yalvararak kelam-ı bedenle dua ediyoruz an be an. O halde biliyoruz, kendimizi korumayı ve ilerlemeyi öğreninceye kadar devam eden bu çaba ve coşku bizimle birlikte büyümeyi sürdürecek elbet.... Tek bilemediğimiz, en büyük sır kendimizde ve bize ödünç verilen güzellikler, hani bilinçaltına itelediğimiz, şu hırsların altına süpürülen sevgi ve hoşgörü zerreciklerinde... Siz ve ben yok bundan sonra, sen ve ben var artık onun yerine...Biz ve sen de yok, ben ve sen var yerine...

O zaman o biz dediğimiz şeyde aslında bir tek bizimledir, bir de ikimizdedir... Ve bir de biz hepimize hepimiz bize etkiyebiliyorsa... Ve affedememezlik hastalığı ruhen bizi yaralıyorsa... Gene de en çok kendimiz edip kendimiz bulduk diyebiliriz... Evet kendi yolumuzda yalnızız. Ama bu bir lanet anlamında asla anlaşılmamalı...  İnsanı kötülükten yıldırabilen en kuvvetli rüzgar iyiliktir deyip her kurumuş toprağa iyi niyet fidanları dikmek yakışır... Bir de sonsuza kadar herşeye ve herkese güvenmeyi, barışmayı, kalbimizle bilmeyi istemenin bir cazibesi var ya?  Nabzımın tutulamayacak denli hızlanacağını bilmesem o cazibeyi yakalardım ama... Hayal kırıklıkları var ya... Ne sen sor ne ben söyliyeyim.. Bize de yürüyüp gitmek yakışır bu yolda...

---

YAZAR HAKKINDA BİLGİ

Can Duman, 1977 İstanbul doğumlu.  Amatör olarak karakalem çalışmaları, 2 buçuk yılı aşkın bir müzik (gitar, piyano, şan) eğitimi var.  Mesleki tercihini önce Bilgisayar programcılığı (Marmara Ün. ), daha sonra İktisat (Yıldız Teknik Ün. ) üzerine yaptı.  Sanatla kendini ifade etmeden yaşamanın vermiş olduğu ağırlık onu yeniden hobi olarak da olsa müziğe, ama daha çok yazıya yönlendirdi.  Duygularıyla ve özbilinciyle etkileşimini şu sıralar yazıyla daha iyi ifade edebildiğini düşünüyor ve hem edebi hem de toplumsal konularda makale çalışmalarına profesyonel anlamda ilk defa İndigo Dergisi'nde adım atıyor. Detaylı Bilgi

---

Marmara’nın Altı Çatırdıyor!

Olasılıklar Fiziği Kuantum

Zaman Omurgası

Şiddeti Önce Çocuklar Sonra Gençler Önleyecek

Denizler Sizi Çağırıyor!

Küresel Isınma Alaska'nın Göllerini Kurutuyor

Ve Ortadoğu’da Güneş Bir Kez Daha Battı...

Okullarda Satranç Dersi

Füzyon Deneyi Başarıldı

Manyetik Alanın Sağlığa Etkileri

Dünya'nın Salınımları, Yokoluşu Tetikliyor

Kanseri Yok Eden Virüs

Her Derde Deva İsveç İksiri

Rembrandt Desen Sergisi Pera Müzesi'nde

An'da Öz'e Dair Sohbetler: Şiva

Astroloji: Hazırlık

Nezle ve Grip İçin Doğal Reçete: Yoga