|
Yazar: Can Duman
Kasım 2007
Garipnameler
-I-
Bir şeylerin sızısı var
içimde
Kozasında unutulan bir
kelebek
Beşiğinde bırakılan bir
bebek
Dalları kırılan bir çiçek
Ya da kuruyan bir dilim ekmek
Bu kadar
sahipsiz kalacak onsuz bir yürek
"Üzgünüm" demek bile
yetmeyecek.
Garipnameler
-II-
Üşümekteyim şimdi sırtımda
kazağımla
Korkuyu bilmeden titremekteyim.
Güneşlerin batışları altında gölgesi uzayan çınar
ağaçlarının boyu yine aynı
kalıyor
Bir yaz daha son buluyor
Bir aşk daha delip geçiyor
Bir kış başlıyor yürekte.
Bir düş noktalanıyor
Bir trampet çalıyor
uzaklardan
İki araba geçiyor sokaktan
Bir çocuk el çırpıyor
Bir uçan balon kaçıyor
Bir çocuk arkasından bakıp
İçli içli ağlıyor.
Garipnameler
-III-
O kadar güzeldi ki gözleri,
arkasından ağlamak bile zordu
O kadar güzeldi ki sözleri, düşünmek beni yordu
O kadar sevimliydi ki yüzü, bakmakla yüreğim doydu
O kadar sıcaktı ki yüreği, ayrılmak bana koydu.
Garipnameler
-IV-
Günler gelip geçecek
Akşamlar sabah olacak
Kışlar yazı getirecek
Fidanlar meyve verecek
İnsanlar kalabalığa karışıp yüksek sesle türkü söyleyecek
Çocuklar büyüyecek
Köpekler kuyruğunu sallayacak
Çınar ağacının gölgesi büyüyecek
Dallarına salıncak kurulacak
Kalpten gitmeyen kara sevdalar sonunda durulacak
Son bulmayacak tek şey var
Fotokopisi başkalarında
dursa dahi,
Sevginin aslı içimde
kalacak
Daima.
Garipnameler
-V-
Birileri kaleye geçtiler
Birileri eldivenleri giydiler
Birileri şut çektiler
Tam kalbime gitti top
Çıkaramadım
Gol yedim senden kaderim
Doğrusu böyle şuta ne derim
Ağlamakla bitmez kederim
Alay edip küçümserim
Gollere seyirci kalan
Hüzünlü kale direklerim
Siz olmadan ne ederim.
Garipnameler
-VI-
Sevmek gönülden delice
Bazen hüzne denk bazen
sevince
Bazen kalpte bir çiçek kırılınca
Yenisini dikmek zor geliyor
Sabırla imtihan ediliriz
Yaşadıklarımıza erinmeden
Ölümle alay edebiliriz
Aşkın nankör okuyla delinmeden
Ezberlediklerimizi konuşuruz
Başımıza bir şey gelmeden
Mutlu olmayı unuturuz
Aşka yer yurt bulamadan.
Kırık bir kalbe pansuman
yoktur
Dökük bir şiirden başka
benim dilimde
Ellerim gevşeyince,
Arasından bir çift göz
düştü
Beni göremeyen.
Her şeye bir örtü çektim
Başımın üstüne de
yorganımı
Uykum nerelere gitti benim?
Onu kaybetmeyi ben istemedim.
 YAZAR HAKKINDA BİLGİ
Can Duman,
1977 İstanbul doğumlu. Amatör olarak karakalem çalışmaları, 2
buçuk yılı aşkın bir müzik (gitar, piyano, şan) eğitimi var. Mesleki tercihini önce Bilgisayar programcılığı (Marmara Ün.),
daha sonra İktisat (Yıldız Teknik Ün.) üzerine yaptı. Sanatla
kendini ifade etmeden yaşamanın vermiş olduğu ağırlık onu
yeniden hobi olarak da olsa müziğe, ama daha çok yazıya
yönlendirdi. Duygularıyla ve özbilinciyle etkileşimini
şu sıralar yazıyla daha iyi ifade edebildiğini düşünüyor ve
hem edebi hem de toplumsal konularda makale çalışmalarına
profesyonel anlamda ilk defa İndigo Dergisi'nde adım atıyor. Detaylı Bilgi
|
İndigo
Dergisi’ni
