|
Aşk
Zindanındaki Tutsak
Kafi
geldi umutsuzlukların bana
Artık seni beklemeye alıyorum
Kafi
geldi beklentilerin bekleyişleri
Sıradaki çileyi devr alıyorum..
Seviyorum hayatı düşlerimdeki
Seviyorum düşlerimden düşlediklerimi
Ve
seviyorum düşlediklerimin düşlediklerini
Sevemiyorum düşlerimden düştüğümdeki halimi..
Ölemiyorum bile düşümde…
Yumuşak bir yatağa düşüyorum ben o zaman
Zaman donuyor, bense bir boşlukta üşüyorum
Sabırlarımla çelişiyorum beni benimle boğuşturan
Düşlerimden olduğum yere, olduğum zaman düşüyorum…
İçimden upuzun bir yaşamak nehri gelip geçiyor.
Bir
de bakmışım yine ölüyorum
Seni
anımsıyorum, kalemimin ucundaki baharlar gibi
Seni
unutuyorum, kağıda çekilen bir çizgi gibi
Sende unutuyorum, geçmişimin körlenen eksikliğini
Sende hatırlıyorum sahipsiz kalmanın başka bir eşini
Umudum yoksa karanlıkta kaybolan yarin geri gelişine
Umudum var aydınlığa doğan bir mehtabın sarıverişine
Ay
yeniden doğacak gibi olursa bir kara nazlı geceye
Aşk
bin defa doğar, gün yeni batıverircesine
Hislerin isyanını meşkeden bir ıslık çalıyor esen rüzgar
Esen
rüzgar, kalbimin sahibini bul ve beni ona götür
Ona
götür bildiklerimle bilmediklerimi, bir bir aradılar
Aradıkları yerden sorsalar da bendeki beni bulamazlar
Aşiyanlardan uyan, açıl ey yaşamın sahte gözü
Gözlerimin ferinden, gönüldeki buhar serinleşiyor
Serinleştiren nedir seni, ey göz ferinden gönle konan ateşi aşk?
Tek
bildiğim; aşka mahpus neşem düşümden uzaklaşıyor
Ey
zindandan uçan neşem, özgürlük nasıl şey?
Bir
kuş gibi kanatlanıp gezebilmen için ben
Seni
kaybetmeyi yeğlediğimi biliyor musun?
Kuş
olup kanatlarını gökyüzünde açarken sen
Fesleğenler ektim konduğun yerlere ben
Belki güller biter, fesleğenler yerine diye.
Senin kokunu bıraktım toprağımın diplerine.
Sakın üzülme neşem, sakın üzülme
Olmasan da yanımda, açmasan da içimde
Sana
yapacak işler düşecek birgün yine
Bu
dert ve bu esrime can buldukça bedende
Tohum tutmadan da yaşar bu toprak köklerinde,
Çiçekler açmasa da umutlar bahçesinde
Göklerse sana germesin kollarını henüz daha
Hüsranımın yerine yerinme asla neşem
Sen
de üzülürsen neşelenemem…
Can Duman |
İndigo
Dergisi’ni
