|
Yazıncaya Kadar Bilemediklerim...
Sessizlik ormanında
bir yaprak kımıldamasıyım
Bazen düşler pınarında
soluk alan bir tavşan ürkekliği
Bazen umudun
gölgesinde dinlenen bir gelincik sevinci
Yaşama hülyasının geri
dönüşsüz sevdalısıyım
Hayata küstüğümde dahi
o bırakmıyor peşimi
Acılar denizinde yüzme
bilmediğimde sal yolluyor bana
Hayatımın mutlu
anlarını kurban ettiğim çoğul anılara
Yalnızlığın titrek
özgürlüğü eşlik ediyor onurla
Olanaksızlıklara kadeh
tokuşturan talihin gülümsemesiyim
Zaman gibi bir
zenginlik var elimden öylece akıp giden,
Direngenlikle
düşünsellik gezginiyim, umutsuzluğa amade
Karanlıkta karanlıktan
korksam bile, battaniyemi örtüyorum üstüme
Sahtekarlık ve
samimiyetsizlik çukurlarına fazla düşmedim
Aldatılmış olmak bile
daha iyi geldi bunlardan bana
Yenilmek için yanılmak,
yenmek için yanmak gerekirmiş
Denemekten yorulmamayı,
sabrın kölesi olmayı öğrendim
Hassasiyetlerim var
deli dolu, kırılganca ve çağlayanca
Eğlenmek ve
eylemlemekten korkan bir zihne sahibim demek
Kaçıp giden bir de sen
varsın sevgimde boğulmadan önce
İnsafsızlık şerbetiyle
iyi gider benimle doğradığın bir dilim ekmek…
Sahipsiz bırakmışsam
kaderin rüzgarına, daha rahat değilim asla
Artık aramaktan
yorulmuş ve eskitilmiş duygularıma kıyasla
Bilmek ve bilmeyi
seçmemek var kasvetinden kaçınarak dertlerin
Ya da kendi ismini
yazarken şerefini silmek var silgisiyle tarihin
Bir ormanda iki böcek
misali, egom ve isteklerim,
Çoğaldıkça
bitirecekler bedenimi, istila etmeyi bilip
Yanlışsa yanlış gelip
gidiyor aynı soruşveriş
Hiç bir zaman bilmekle
bitmemiş yarım kalmış bu iş
Kavga eden kötüdür,
etmeyenler iyidir, deyip geçilir
Saçılmış açılmış
yaralar yüz metreden seçilir..
Yoldan geçip bakanlar
senin gibi benim gibidir
Anasının ak sütü gibi
temiz, etkisiz eleman gibi birdir
Biliyordum sözlerin
bir sonu olmadığını, kalemi elime almadan önce
O yüzden silgimi
bıraktım, söz bitecekti kağıdın sonu gelince
Önce söz vardı
demişler ilim yemişler, dervişler ne demişlerse demişler
Şu zavallı kalbimi
divane eden insafsızı gelip görmemişler
Yoktur sözün izni, bir
kez kaybolursa hecenin vezini
Allah şahittir, kimse
duymasa da zayıfın avazını
İş ki dünyaya gelmenin
amacı varsa, bilmektir özünü
Bakmak neye yarar
bilmem açmadıkça gönül gözünü
Can Duman
|
İndigo
Dergisi’ni
