|
Yazar: Can Duman
– Mayıs 2008
Zıt Yönlerde
Giden
Kara Sevdalı
Trenler
Birbirlerine zıt yönden
yaklaşan trenler
Birbirlerinden aynı hızla
ayrılıp giderler
Saliselik bir bakışmada
tutulmadıysa lokomotifler
Yaramaz çocukların
vagonlara fırlatacağı
Köy yumurtalarını hak
eder basiretsiz şimendifer
Mantıklı ve düşünceli
yolcular ne trenden inebilirler
Ne de imkânsız bir aşkın
peşine düşebilirler
Deli tren öylece akıp
gider akıp gider akıp gider…
Ve bir tünelde kaybolur
sonsuza dek…
İçinde yanan aşktan
kapkara dumanlar tüter
Ey girdabına yandığım
sevdanın rayları
Çamurlara bulaştım da
kirli bir aşk bulamadım
Bulduğum en kirli
aşklarda bile mutlu son yok
Raylardan doğruca
akmıyordu sevdalar, o yandığım
Olmaz denilen aniden
olabilirken
Olur dediklerin en olmaza
dönerken
En son yolcusu olsa en
son vagonun
Ondan bile soğutur
kalbini ısıtıcısı bozuk tren
Ne tren ne de bir
kondüktör sahip çıkar bu aşka
Ne makinistin umurunda ne
biletçi farkında
Kimileri uyumaya
çalışırken en sarsıcı yolda
Farklı kompartımanların
insanlarına düşmemiştir bu sevda
Yakarışlar yetersiz,
çırpınmaktan fayda yok
Hırsızlara kaptırmayın
değerli eşyanızı
Aşkını kaptırırken
akıldan da fayda yok
En büyük hırsızlık gönül
tutarsızlığı
En son durak gelince
yaşamaktan geriye
Sımsıcak anılar, taptaze
acılar kalır
Belki bir ihtimal daha
var bu aşktan hediye
Aşkını düşlerken
huzurdan\la ölmek kalır
Aşkından inlemediysen
tren kadar olamadın
Aşkını söylemediysen tren
kadar olamadın
Aşkınla yanmadıysan tren
kadar olamadın
Aşkın rayında gitmediysen
tren kadar olamadın
Seviyorsan gezmeyi değer
trene binmeye
Sarsıntılar yaşayıp
aşkından ölmeye
Bazen kendi kendine
gezici düşler kurmaya
Yaşamayı denerken uyku
girmez gözüne
Odun at makinistim tren
yavaş gitmesin
Yetmiyorsa beni at, ben
aşkın odunuyum
Ateş biterse od var
umutlarım da un’um
Bir gün aşk ekmeği gibi
pişeceksem od-unum
Yaşamaktan ne umdum ne
kaybettim ne buldum
Ne geldiyse başıma
karşımda aşkı buldum
Kalbimde taşıdığım şeyle
tam kalbimden vuruldum
Aşk yetmezdi delmeye, ben
vefasızlıktan öldüm
En sevdiğim bir an için
en değerlim oluverir
Geçip gider zaman
kıymetimiz gidiverir
Ateşler söndüğünde aşk
anıya dönüverir
İstemenin yetmemesi,
kadere yeni yön verir
Farklı raylardan geçen
farklı trenleriz biz
Yolar bazen kesişir,
birbirimizi bekleriz
Ne zaman ayrılsak raydan
makaslanır yüreğimiz
Sevda bizim yolumuz, hem
ödül hem çilemiz.
 YAZAR HAKKINDA BİLGİ
Can Duman,
1977 İstanbul doğumlu. Amatör olarak karakalem çalışmaları, 2
buçuk yılı aşkın bir müzik (gitar, piyano, şan) eğitimi var. Mesleki tercihini önce Bilgisayar programcılığı (Marmara Ün.),
daha sonra İktisat (Yıldız Teknik Ün.) üzerine yaptı. Sanatla
kendini ifade etmeden yaşamanın vermiş olduğu ağırlık onu
yeniden hobi olarak da olsa müziğe, ama daha çok yazıya
yönlendirdi. Duygularıyla ve özbilinciyle etkileşimini
şu sıralar yazıyla daha iyi ifade edebildiğini düşünüyor ve
hem edebi hem de toplumsal konularda makale çalışmalarına
profesyonel anlamda ilk defa İndigo Dergisi'nde adım atıyor. Detaylı Bilgi
|
İndigo
Dergisi’ni
