Yazar: Buse Doğan

Anlamak için yaşamak, özlemek için yitirmek mi gerekir? 

Puslu bir Boğaz gecesinde, gelin pastasının üzerine serpiştirilmiş altın sarısı pullar gibidir, kıyıya vuran eski evlerin dışı parlak, içi hazin öyküleri... İstanbul gezgini bohem bir Montmartre ressamının elinden çıkmış suluboya bir tablonun, yıllar içinde solan renklerini anımsatır insana. Eski sevgilinin, yolun karşı şeridinden geçmekte olduğunu hayal eder, A şehrinden B şehrine saatte 78 km. hızla kaç saatte varacağını hesaplamaya çalışan kalpler. Oysa o an radyoda çalmakta olan, Edith Piaf’ın  “Sous le Ciel de Paris” (Paris’in Gökyüzü Altında)’sı gibidir bu hayal; aşkın güzel oluşu, artık var olmayışından mütevellit. Aşklar yaşanır şehirlerde ve ağlar gökyüzü, biten her aşkla birlikte...

Bazen hayat ne kadar tarafsız… Oysa insan kimi zaman tüm sorumluluğu hayata yüklemeye nasıl da muhtaç. Şarkılar hep bu yüzden. Şiirler, tuvaller, ağıtlar ve uçurtmalar da... Pek bir şey konuşmayıp, her şeyi anlatan bir çift bakıştan, son yazdığı dizeleri istemek gibi; hakkında merak edilecek onca şeyi ertelerken. Sırf, başladığın bir cümleyi o tamamladı ve muzur bir gülümsemeyle mühürledi diye... Sabun köpüğüne benzettiğin renkli ama kısa ömürlü aşk olgusu, içmeyi bir türlü beceremediğin sigaranın, üzerine yapışan iç gıcıklayıcı dumanı gibi yapışıverir üzerine... Çamaşır makinesinin 90 derecelik programıyla yıkayınca çıkacağını bilsen, ne alâ. Öylesine, kendiliğinden uçmasını beklersin, içinde kalabalık bir sessizlikle. Onu andığında, kulaklarının çınlamasını dilersin, aylarca beklediğin mesajı atmasını ya da tıpkı gittiği gibi, sorgusuzca geri dönmesini... Hep diler, hep bekler ve hep çok özlersin. Sonra bir bakmışsın, başkalarının hazin aşk öyküleri üzerine bir şeyler karalıyorsun; çünkü herkes biraz o, çünkü her şey ona dair...

Aşka inancımı kimde yitirdiğimi hatırlamıyorum. Bir zamanlar inanmış olup olmadığımı da... Bir sabah uyanıp, bellekte kayıtlı imgelerin gerçek mi, rüya mı olduğunu hatırlayamamak gibi; hem çokça yaşanmış, hem sadece varsayım. Ama hep tanıdık yalnızlık. İçini acıtan bir sevgisizliği ört bas etmek için, arşivde mevcut bir sevgiyi anımsamaktır yalnızlık; ruhunun çığlıklarını bastırmak adına dizeye dökülen anılardır kimi zaman. Yokluklarında değerli özlemler, hiçbir zaman inanılmamış aşklar ve ballı nar ekşisiyle tatlandırılmış somon tadında umutlar var hayatımda. Suskunluğumun sebebi bu; çünkü ben, rüzgârlara sevdalı kırmızı bir gelincik yaprağına iliştirdim bu hayatı...

Gözlerini kapat, elini kalbine koy ve bir şarkı söyle şimdi;

Aşkı, bizi ve yalnızlığı anlatan…

---

YAZAR HAKKINDA BİLGİ

Buse Doğan, Görsel Iletişim Tasarımı yüksek lisansı yapıyorum. Rakamsal düzlemde yirmi artı dokuz, spirituel boyutta birkaç yüz yıldır süregelen yaşantımda folklor ve voleybol oynadım, yüzdüm, mandolin ve gitar çaldım, yağlı boya çalıştım, dergilerde yazı yazdım, saçlarımı turuncuya boyattım, thaibox öğrendim, midye kabuğu topladım, Fransızca, Ingilizce ve Italyanca konuştum, Reiki uyguladım, vakıf ve kluplerde gönüllü çalıştım, kitap okudum, ahşap boyadım, rüyalar gördüm, sevdim, sevilmedim, seveni sevemedim, deja-vu’ler yaşadım, kedi besledim, motorsiklet kullandım, normal davranmaya çalıştım, olmadı... Detaylı Bilgi

---

Yükselen Yeni Tür; Homo Violents

Her Şeyin Teorisi

İklim Dostu Bir Yaşam

Şifacı Doktor İnci Erkin

Kanser Tedavisinde Akıllı Moleküller

Balinaların Nesli Tehlikede!

İki Kültür Arasında Çocuk Yetiştirmek

Yaratıcı İmgeleme Araştırmaları

Selçuk Erdem: İyi Çocuklar Değiliz Biz!

Okumanın Dinamiği

Nükleer Yayılma

Tiyatro Sporu ve Mahşer-i Cümbüş

Psikiyatrik Suistimalin Bilinmeyen Tarihi

Çocukluk Çağı Sinüzitleri

Barış Kadıköy'deydi 

Merakla Beklenen Seçim Kampanyaları

Tarım ve Hayvancılıkta AB'ye Uyum?

Haydi Türkiye Günde Bir Yumurta

Ayrıştırma

AKM Yıkılsın Mı?