Pembe Hayatın Kaldırım Serçesi

Share Facebook

Tamamen gönüllülük ilkesiyle yürütülen İndigo Dergisi’ne katkı sağlamak isterseniz reklamlarımıza tıklayabilirsiniz.

Okuyucularımıza teşekkür ederiz.

ANNOUNCEMENT!

International Edition of Indigo Magazine is looking for columnists and editors.

click for more information

Indigo Community

Facebook'ta faaliyet gosteren uluslararası bir indigo network grubudur.

Katılmak icin tıklayın

İndigo Dergisi’ni

Açılış sayfanız yapın

Sıla Mektubu

Şair: Ozan Deniz Sarıtop

Yazar: Buse Dogan

Pembe Hayatın Kaldırım Serçesi

“Edith Piaf”

İnsan bazen bazı şeyler hiç bitmeyecekmiş zannediyor. Sonra, hiç umulmadık bir anda bir ses, bir nefes kulağınıza öyle bir şey fısıldıyor ki, ruhunuz çok eskilere uzanıp, ince bir sızı hissediveriyor. Sözcükler, tanıdık ifadeler dilinizin ucuna kadar geliyor da, yutkunmak tek çare oluyor. Derin bir yalnızlık çöküyor üzerinize. Öyle serin, öyle doğal ki, ancak tüm içinizi kapladığında ürperiyor yüreğiniz. Ve sonra, uzaklarda bırakılmış ne kadar melodi varsa hep bir ağızdan çınlıyor kulaklarınızda. Kalbiniz, denizden yeni çıkarılıp, kızgın kumlara bırakılmış denizyıldızı misali, tekrar denize dönüp, kuruyan parçalarını onarabilme umuduyla çırpınıyor. Tekrar o derin sessizlik... Ve asla duyulmayacak, hazin bir haykırış... Denizyıldızlarını seviyorum; kopan parçalarını kendileri onardıkları için. Tıpkı güçlü ama yalnız insanlar gibi. Tıpkı Edith Piaf gibi...

Otuz dört numara ayakkabı giyen, izleyicilerinin karşısına siyah sade bir elbiseyle çıkmayı tercih eden, yüz kırk yedi santimetrelik bir bedendir Edith Giovanna Gassion. 1915 yılında Paris’in Belleville Sokağı’nda, bir kaldırım üzerinde doğduğu söylenir. Yirmi yıl sonra, adının sonuna Fransızca’da “serçe” anlamına gelen “Piaf’ eklenecek ve Padam Padam’ı söylerken, başlayıp bitiremediği ve şarkının ortasında yere yığıldığı o sahnede her şeyi çok güzel özetlediği gibi, 1963’te Cannes’da kanserden vefat edene dek yükselişi ve düşüşü, yaşamı ve ölümü, mutluluğu ve acıyı, başlangıcı ve sonu temsil edecektir.

Kısacık hayatının kısacık bir dönemine dört trafik kazası, yedi ameliyat, üç karaciğer krizi, iki sinir nöbeti, dört morfin krizi sığdıran, öldüğünde otuz kg. olan, kilisenin günahkar olarak niteleyip cenaze töreni yapmadığı ama kırk bin seveninin katılımıyla tarihin en görkemli törenlerinden birinin gerçekleşmesini sağlayan, müthiş bir kadın, müthiş bir ses, müthiş bir öyküdür Piaf.

Ve o öykü şimdi sinemalarda gösterimde. Dünya Savaşı’na, aşklara, yoksulluğa, ölüme, şöhrete, kısaca “hayata” daima mizahla yaklaşmış, röportajlarında sıkça sorulan sorulara metanetle “Ben hep, herşeyi sonuna dek, sevgiyle yaşamayı seçtim. Ölüm benim için ürkütücü birşey değil. Ben ancak, şarkı söyleyemediğim zaman ölürüm” yanıtını vermiş, sesi ruhunuzda derin yankılar uyandıran, gözleri hüzün mavisi bir “Kaldırım Serçesi”nin öyküsünü mutlaka seyretmenizi öneririm. Benim çocukluğumun yeni öğrenmeye başladığım Fransızcasının ve o zamanlar sadece hayalini kurabildiğim Paris’inin sesiydi o. Yıllar sonra, yağmurlu bir bahar gününde hayalimin sokaklarında yürürken, ruhum onunkiyle buluşmuştu. Piaf kokan yağmurlu havada daha bir romantiktir Paris. Benim gibi, romantizmi ancak bazı duraklarda, göz ucuyla yakalayabilmiş kimseler için bile romantiktir. Bu aşk ve hüzün dolu şehrin 17.yüzyıl kadınlarının bir örnek ve özenle taranmış saçlarına benzeyen Arnavut kaldırımlı sokaklarının derinliklerine teslim olmuş, aromalı bir Fransız kahvesi yudumlarken ruhumla dertleşip, “yaşanan herşeye rağmen, hepsini iyi ki yaşamışım” dediğimi anımsıyorum. Son deminde Piaf’ın, Olympia sahnesinde, ömrünün hesabını kapatırcasına söylediği gibi;

“Hayır! Gereksiz hiçbir şeyi, hiçbir şeyi dert etmem

Ödenmiş, silinmiş, unutulmuş geçmiş beni ilgilendirmez

Hatıralarımla yaktım ateşi

Acılarım, zevklerim... Artık onlara ihtiyacım yok

Bütün aşklar süpürülmüş, duygu çalkantılarıyla sonsuza kadar süpürülmüş

Sıfırdan başlarım

Ne bana yapılan iyilik ne de kötülük benim için fark etmez.

Hayır! Gereksiz hiçbir şeyi, hiçbir şeyi dert etmem

Çünkü hayatım, çünkü zevklerim bugün seninle başlar”

(Non, Je Ne Regrette Rien)

Piaf gibi her devrin sanatçılarının öyküleri otobiyografi olmakla kalmaz, zamanın o dönemine de tanıklık ederler. Attila İlhan bir yazısında “Piaf'ın ölmesi gerçekte, kıyısından köşesinden bizim de tanıdığımız eski bir Fransa'nın ölmesi demekti” der. Filmin yönetmeni Olivier Dahan bu noktada harikalar yaratmış; 48 yıllık bir ömrü ve 20. yüzyıl Fransa’sını, vurucu hiçbir detayı atlamadan ve kronolojiye teslim etmeden 140 dakikalık bir perdeye aktarmayı başarmış. Kostümler, dekorlar, müzikler...herşey özenle seçilmiş. Ve elbette oyuncular. Fransız sinemasının duayeni Gérard Depardieu olmazsa olmazdı bu filmde. Edith Piaf kimliğine bürünen Marion Cotillard’ın ise Oscar’a aday gösterilmesi gerektiği kanısındayım.

Bence bu haftasonu sizi Paris’e uçuracak, ruhunuzu “Milord”un, “La Vie en Rose”un, “Padam Padam”ın büyülü melodileriyle okşayacak bir sinema bileti ısmarlayın kendinize. "Sağlığınız bozuluyor, biraz daha sakin yaşayın" diyenlere "Ekonomiye inanmam. Ne işte, ne aşkta, ne de parada. İnansaydım böyle şarkı söyleyebilir miydim?" yanıtını veren meşhur ve minicik bir kadının öyküsünü gözü yaşlı seyrederken, sizin de içinizden "Hayır, hiçbir sey için pişman değilim” diyebilmenizi dilerim...

KALDIRIM SERÇESİ (La Mome)

Yönetmen: Olivier Dahan

Senaryo: O. Dahan, Isabelle Sobelman

Görüntü: Tetsuo Magata

Müzik: Christopher Gunning

Oyuncular: Marion Cotillard, Sylvie Testud, Pascal Greggory, Emmanuelle Seigner, Jean-Paul Rouve, Gerard Depardieu

YAZAR HAKKINDA BİLGİ

Buse Doğan: "Görsel İletişim Tasarımı yüksek lisansı yapıyorum. Rakamsal düzlemde yirmi artı dokuz, spirituel boyutta birkaç yüz yıldır süregelen yaşantımda folklor ve voleybol oynadım, yüzdüm, mandolin ve gitar çaldım, yağlı boya çalıştım, dergilerde yazı yazdım, saçlarımı turuncuya boyattım, thaibox öğrendim, midye kabuğu topladım, Fransızca, Ingilizce ve Italyanca konuştum, Reiki uyguladım, vakıf ve kluplerde gönüllü çalıştım, kitap okudum, ahşap boyadım, rüyalar gördüm, sevdim, sevilmedim, seveni sevemedim, deja-vu’ler yaşadım, kedi besledim, motorsiklet kullandım, normal davranmaya çalıştım, olmadı...

Detaylı Bilgi