|
Yazar: Burcu Özgeçen
Kendi Çayını
Demlemek
Issızlıktasın...
Uzaklara gitmek duygusu çökmekte
içine ,
Ruhun biraz sancılı, yakarıyor:
‘götür beni’...
Sen oradasın.
Dimdik duruyorsun sükun içinde...
Her şey hayal ettiğinden bile
güzel ve mekanlar bütünleşiyor çevrende...
Çevreyle senin aranda hiç mesafe
kalmamış...
Bir sen oluyorsun, bir onlar...
Onlar da sensin, bütünsünüz...
Var olan her şey burada seninle,
Ve sen bunun idrakiyle daha önce
deneyimlemediğin bir huzuru tadıyorsun...
Susuyorsun sonsuza....
Yüzünde bir tebessüm.
***
Kendi çayını demlemektir
hayat....
Sana gelenlerin hepsini,
sen denen süzgeçten geçirmek,
İçine, sıcak, sevgi, bal
katmak.
Misafirine sunmak.
Bu mutluluk olsa gerek..
Bilgelik ve idrak.
Hayata gülümsüyorsun,
elinde müthiş bir karışım, bir demlik çay...
Bir demlik çayda tüm
deneyimlerin, duyguların ve hayatın....
Ve seni sen yapan her
şeye minnet, sevgi...
|
İndigo
Dergisi’ni
