Burcu Özgeçen

Sevgi, Uyanış, Varlık

‘Su gibi akmak’ bu kadar zor mu? Neden ve neyi paylaşamıyoruz biz?!...

Sorular ve sınırlarda boğulurken bir sevgilinin gözlerine nasıl bakabilirsin? Nasıl, ‘an’da kalıp tüm nefesi içine çekebilirsin? Koşulsuz sevmek gerçekten zor mudur?.. Net olabilsek... Önce net olmayı öğrenebilsek, estetik kaygılar daha anlam bulmaz mıydı? Detaylar neye yarar, eğer ortada ‘temel’ yoksa... ‘Yapı’ yoksa, ortada ‘hiçbir şey’ yoksa... Düşüncelerin ve hislerin havada uçuşurken ne istediğinden emin değilsen... Nasıl söyleyebilirsin ‘seni seviyorum’ diye karşındakine? ‘Sevgi sözcüklerinin günde kaç defa söylenmesi’ dışında neleri tartıştık ve tükettik sevgiyi. Anda kalan nedir? İnsanca yaşamak. İnsanca yaşamak nedir? Değer vermek ve değer bulmak... Önce kendine, sonra karşındakine değer vermek. Paylaşmak. Hayatın anlamını paylaşmak, yani; sevgiyi paylaşmak... Hayatın anlamı ‘Sevgi’dir. ‘Emek’tir. ‘Saygı’dır , ‘insan olmak’tır... Tüm kitaplar, inanç ve inançsızlıklar, her şey bunun, ‘sevgi’nin üstüne kuruludur. Ve gerçek sevgi koşulsuzdur. Allah, Yaratıcı, ya da her ne ise senin inandığın, Öz’ü Saf Sevgi’dir... Bunu bir kere hisseden kişi, artık açıklamalardan çok, hisleriyle hareket eder ve hisleriyle düşüncelerini birleştirir... Benim için hayatın özü bu.

Nasıl mı bu kadar eminim, söyleyeyim: Ben, yaşıyorum... Ben , ‘Ben’i yaşıyorum. İçimdeki Öz’ü hissediyorum. Kalbim, beynim, bedenim ve hissedemediğim pek çok ‘ben’, bunu koşulsuzca ve korkusuzca kabul edebiliyor. İşte benim dinim, işte benden gelen... Tüm varlığım size armağandır... Her birimiz birbirimiz ve ‘Tüm’ için yaşıyoruz. Her sabah senin için ikisi de aynı anda gözlerini açıyor... Sen görmezsen, sen yoksun... Yani, hiçbir şey yok. Sen ve ‘Tüm’ berabersiniz. Her şeye ait bir parça olduğunu ve önemli olduğunu görebilirsen işte o zaman gerçek yaşamın başlar...  Sen, ‘sen’ olan armağanı hayata, insanoğluna ve tüm evrene sunmaya, yani koca bir bütünlüğe sunmaya geldin- ki ben ona ‘tüm’ ya da ‘bütün’ diyorum. Bir kez bunu hissedince durmazsın yerinde... Yaratıcı olursun: kendindeki yaratıcıyı keşfedersin. Sendeki yaratıcı... Her şey aynı Öz’ü taşıyor biliyor musun? Nereden mi biliyorum: benim gören gözlerim var... Onlar ki gerçeği görebildikleri anlarda ruhumla, bedenimle, çevremdeki her parçayla ve tüm evrenle bir oluyorlar... Yaşadığımız her an’ı bu şekilde farkında olsak hayat mükemmel olmaz mıydı bizim için. İşte bunun için geldik, farkında olmak için, korkulardan arınmak için.

Bir oyun ve sahne, beden denen giysilerimizle beraber oynuyoruz. Ve bu ne kadar önemlidir! Çünkü öğreticidir. Çocuk olduğun anları hatırlar mısın? Eğer içindeki çocuğu yeniden bulursan, bana daha fazla inanacaksın... Gerisini sana bırakıyorum, yaşamak, sevmek ve öğrenmek... Zaman, mekân ve tanımlar kifayetsiz kalır bu gerçeğe ve henüz bilmediklerime... Benim için hayatın kendisi başlı başına bir mucize... Ve bu yaşamdaki her varlık, su, ateş, her küçük zerre senle uyanır, gelişir ve batar. Herkes farklı hikâye ve giysilerde ama; aynı amaca hizmet ediyor... Aynı Öz’e sahipler... Eğer bunu görürsen kendini bir an bile yalnız hissetmezsin bu yolda ve sana sevdiklerinle paylaşacak daha mutlu anlar kalır; öyle ki artık an’da yaşamaya başlarsın... An’da yaşamak, ‘şu an’ı yaşamak! Ah, ‘yaşamak’! Su gibi akmak... Var olmak. ‘Ben varım’ demek... Ve hayata en güzel hediyeni koşulsuzca sunmak: o ‘sen’sin, uyan.

13.03.2006 23:01:00 Marsilya, oda.

Sinop'ta Nükleer Santral?

Nükleer Enerji Kazaları

Çocukları Vurmayın!

Şiddet

Duygusal Vampirler Geliyor...

Kitap Okumak Onların da Hakkı

Kardeşini Seç

Ritalin Dosyası

Çocuklarınızın Geleceği Sizin Elinizde

Zamane İstanbul'u

Muson Mevsiminde Uttaranchal

Afrika'nın Altın Sesi: Salif Keita

Müzik Haberleri

Masajla, Rahatsızlıklara Son

Güneş Tutulması, Dünyadaki İndigolar, Küresel Barış ve Türkiye

İstanbul Tiyatro Festivali Başlıyor

Mayıs Nane'leri (astroloji)

Renkler