Yazar: Burcu Özgeçen

Düşlediğimiz, Özgürlük ve Sorumluluk İster...

Çoğu zaman hayatı yaşamaya enerjimiz yok. Geçmişte olanların ağırlığı ya da korkular bizi bağlıyor ve bunları farkında olmak uzun zamanlarımızı alıyor. Tabii bunları farkında olmamız gereğini anlayabilmişsek. Bulunduğumuz hal bir oda, düşlediğimiz diyar. İçinde bulunduğumuz hal ve düşümüz arasındaki uçurum arttıkça kendimizle bulduğumuz dengenin niteliği ve bize getirisi de değişiyor. Pek çok durumda dengeyi bulabiliriz. Bu çözümler sonucu gelmiş bir huzur an’ının verdiği duyguya yapışıp kalma isteğimiz de olabilir. Hep o an’ı yaşamak isteriz. Aslında o andaki huzuru yaşamımızda sürekli kılmak isteriz. Peki hangi anlardır onlar? Okuduğum bir kitap şöyle demişti: ‘yaşamımızdaki en mutlu anlar tıpkı çocuklar gibi yalnızca eğlenmek için oyun oynadığımız, şarkı söyleyip dans ettiğimiz, keşfedip yarattığımız anlardır.’*  ‘Benim en mutlu olduğum anlar neydi?’ diye sorun...

Düşlediğimizi  gerçekleştirme gücü içimizdedir...

‘Hepimizin içinde bir hazine var’... Evet bana bunu pek çok şey söyledi, okudum hissettim, ama korktum. Neden korktum? Aynı, hep söylenen gibi : Onu ortaya çıkartmaktan korktum... Dünya üstünde ne kadar insan varsa o kadar düş vardır....Ve bu düşler işte bu hazineden kaynaklanır...Her biri gerçek olmayı bekler...Aslında içimizde gerçekliğini korumaktalar, bize tek düşense onları gerçekleştirmek, yani su yüzüne çıkarmak...Dünyaya duyurmak. Bu pek çok sorunumuzun çözümü olacak. Düşünüz gerçekleşiyor, üstüne üstlük bu sizin düşünüz, sizler kendi isteme ve gerçekleştirme gücünüzü kullanarak bunu herkese koşulsuzca hediye ediyorsunuz... Koşulsuz çünkü; bu sizin düşünüz ve gerçekleştirmekten mutlusunuz, sorumluluk sizin elinizde... Kendi yaşam sorumluluğunu almak demek,  kendi mutluluğumuzun sorumluluğunu da almak demektir. Bu durumun hediyesi : Özgürlük! Özgürlük en büyük sorumluluktur bence ve bu en büyük sorumluluk bizim onu gerçekleştirmemizi bekler.... Kişinin kendiyle iletişiminde dürüst olmasını gerektirir ve bir o kadar cesur!...

Bir an herkesin kendi düşünü gerçekleştirmek için harekete geçtiğini düşünün, toplam enerjinin o kadar arttığını yani... Ben bu görüntüde hareket, eğlence ve mutluluk görüyorum... Her şeyden önemlisi ‘Sevgi’yi görüyorum... Sevginin olduğu ortamda karanlığın, hüznün, acının olmadığını görüyorum... Kimse dışardan beklemiyor, içindeki kaynaktan pınar gibi akıyor, su gibi....

‘Sonsuzluğun ötesi içimizdedir.’*

Ben kocaman bir okyanusum şimdi, kendi içimde binlerce bilinmeyenim var... Çoğu zaman ‘kendimle ne yapıcam ben?!’ dediğim oldu... Kendimi bir yerlere sığdıramadım... Acı verdi bu duygu bana çünkü; kendimi dizginleyemiyorum... ‘Olması gereken gibi’ olamıyordum... Bu ‘olması gereken’ in benden farklı olduğunu görmem uzun zamanımı aldı... Pek çok acı, iç çekiş, soru, sorgu, yargı, zaman.... Kaçırılmış fırsatlar... ‘Yapardım ama şu engelim var ve bana bunu derler’ gibi ‘dış’ engellere takıldım... Oysa tüm bu karmaşayı yaratan ‘ben’dim... Ben. Tüm acılarımın, önyargılarımın, acı çekişlerimin sorumlusu bendim... Bilmeden, başkalarına yüklediğim, farkında olmadan... Biri gelip de beni kurtarsa idi... Birşey gelse, bana çözümü söyleseydi... Ah öyle çok koşullanma ve bağımlılık içinde yüzüyoruz ki! Ben çaba göstermezsem o bilgiye asla ulaşamam... Biz diledikçe ve farkındalığımız arttıkça, bilinçlendikçe, gözlerimizin önündeki perde yavaş yavaş kalkıyor sanki ve yaşamımızda nasıl döngülere girdiğimizin farkına varıyoruz... Yani çalışmak gerekiyor, iş başa düşüyor, sorumluluk!

Anahtar içimizde... Ve illa ki Yaşamak! Balıklama dalmak içine hayatın.... Su gibi akmak! Ve ben bir denizim...  Hepinizi çok seviyorum.

 * ‘Ustaca Sevmek- Don Miguel Ruiz- Ötesi Yayınları’ kitabından.

Ormanlar Yanmasın!

Söküm Tesisi mi, Zehir Yuvası mı?

Tarihin En İlginç Metro Kazası

2007, Mevlana Yılı

Yaşama Sıkılan Üç Kurşun

Kanser Tedavisinde Yeni Umutlar

Masal Evi

Güneş Fırtınaları ve Foton Kuşağı

Haydi Gençlik Yozlaşmaya!

Nilgün Sarar

Etkilemek Değil Etkileşmek!

Bugün Günlerden Pazartesi

Küresel Kaosa Modern "Meryem" Duası

Zamanın Çizgisinde Ölümün Kırılma Noktaları

Beyrut’ta kalan Anna’nın öğrettiği

Efendim, Sahibim Kalbimdir

İsimlendiremedik

lerimizden

Köye 300 Yıl Sonra Yol Geldi

Bir Kez Daha Hoşbulduk