|
Aşk, Dünyayı
Bize Verdiğinde
Seni gördüğümde kaderim
olduğunu bileceğim
Gözlerimdeki büyüyen ateş, seni bana çekecek.
Bendeki mor ve yeşil, sana yuvanın bende olduğunu söyleyecek
Ve senin huşun, ipeksi ruhumu titreterek yükseltecek.
Ve sen beni ‘biliyor’ hissedeceksin.
Bir şeylerde yetkin
olduktan sonra, kendimizi bize adayacağız
Tüm bildiklerimizi hissetme zamanı belki de
Belki de bunu çok hakkettik.
Orası sessiz, orası
mutlu, orası yeşermiş.
Perdeler aralanmış, ışık süzmeleri yayılmış
Güneş ısıtmış, mor kutsamış, toprak çocuğum olmuş
Özgürmüş, bağlı olup özgürlüğü hissederken…
Kutsalmış, kimsenin düşüncesinin dokunamayacağı kadar
Çıplaklık, hayvansal bir güdü değilmiş
O, masum ve tutkulu bir hissedişmiş.
Korku bile yokmuş, sevgimizin ışığı onu eritmiş
Ve bir parça kristal olarak yansıma yapmış
Tanrının havasını
soluduğumda, toprağına dokunduğumda,
Ay bana gülümsediğinde,
Tenim senle birleştiğinde tanrıya şükredeceğim.
Ve bildiklerimi hissettiğimde tanrıya şükredeceğim.
Tanrı zihnimi gerçek olsun diye kabul ettiğinde, şükredeceğim.
Ve dilerim ki tanrı
beni şimdi işitir
Ve dilerim ki, sonsuzluğunda bir parça kristalini yüreğime üfler.
Burçin İvren
 |
İndigo
Dergisi’ni
